Wczoraj zapytałam J z przekąsem czy się już nie dusi i czy może już oddychać...

Znów mi się śniło, że do siebie wróciliśmy. Kurewsko trudno było się obudzić...

Wyślę mu smsa zaraz, czy jest w domu, bo muszę zabrać chociaż część swoich rzeczy.

Nie ma chwili, żebym o tym wszystkim nie myślała.

Tęsknie za nim.
Wiem, że to głupie, ale nic na to nie poradzę.

Samopoczucie wyjątkowo dobre. Sama nie wiem skąd mi się to wzięło. J traktuję jak znajomego z pracy. Rozmawiam jakbym nie mieszkała z nim przez 2 lata i jakby nie było całej tej szopki...

Miałam 2 opcje:
-załamać się kompletnie
-uwierzyć w siebie

Wybrałam tę drugą. Teraz wiem, że jestem psychicznie silna i dam sobie radę. Wcześniej taka nie byłam.

Lubię siebie taką: uśmiechniętą, zrelaksowaną i pewną siebie.

Oby tak dalej.

I've been thinking about the whole "break-up thing" and came to conclusion that sometimes u have to take a step back to be able to go forward.

I so desperately tried to stick to something important in my life, that I stopped noticing he wasn't happy. I was self-centred. But so was he.

I shaped everything around it and that is why it's so painful now to finally open my eyes.

I unnecessarily assumed that he was at the same place in life. And I shouldn't have. I know that now.

It's extremely difficult and painful at the same time to start everything once again, but I guess it's something i just should be used to doing, because it's not the first time.

I'm just tired of trying because every time i care, it all turns out to be one big misunderstanding.

I think i'm not supposed to be happy.

And it's not based only on this relationship. It's based on all my life. It's just something i never had and never will have. And I'm fine with that. I just don't need any sneaky ways or people showing me that they want to give it to me.
Because in the end, they all fail.
It's called life.

My life.

p.s. That's my new ring tone. It's also our song. Sorry, it WAS our song.

Rozmawiałam wczoraj z sis. Doradziła mi żebym odpuściła sobie te pseudo-wojnę z J, bo to i tak niczego nie zmieni, a po co mam sobie nerwy psuć. Tak zamierzam zrobić.

Jutro jadę po resztę rzeczy i wtedy z nim pogadam.
Powiem mu, że ja odpuszczam. Możemy być "przyjaciółmi" skoro mu na tym zależy. Nie będę w sobie hodować gniewu, bo to do niczego mnie nie prowadzi, a jedynie utrudnia wszystko.

Mike właśnie wysłał mi smsa czy przyjadę do Łodzi dzisiaj. Hmm...